Κύριος, ετών 27

…ή πως είναι να νιώθεις μεγάλος…πραγματικά μεγάλος!

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που ανήκα στο ηλικιακό γκρουπ των “κάπου εκεί, 20-25;“, η κλασική απάντηση στην αντερώτηση “πόσο με κανεις“; Το γεγονός ότι μικροδείχνω σε εκνευριστικό βαθμό σε συνδυασμό με τις παρέες μου που είναι στην ίδια, αν όχι μεγαλυτερη, ηλικία από εμένα, με έκαναν να μην συνειδητοποιώ ακριβώς το πόσο αρκετός είναι αυτός ο καιρός. Μέχρι που προχθές, στην διάρκεια του δεύτερου μέρους των διακοπών μου, το συνειδητοποίησα πανηγυρικά!

CSI: Gavdos

…ή τι γίνεται όταν ανακαλύπτεις ότι αυτο που λένε “περιπετειώδεις διακοπές” συμβαίνει σε ‘σένα.

Έπρεπε να φτάσει το τέλος των διακοπών μου - οκ, του πρώτου μέρους των διακοπών μου - για να καταλήξω στο εξής συμπέρασμα: όσο χύμα, free και ανέμελες θέλεις να είναι οι διακοπές σου, δεν παύει να είναι μια υπόθεση που πρέπει να την παίρνεις πολύ σοβαρά, να οργανώνεις τα πάντα μέχρι το τελευταίο τι, που και πως, για να μην βρεθείς προ εκπλήξεων. Δυσάρεστων φυσικά, θέλει και ερώτημα;

Dancing King: a Mamma Mia!’s sad story

…ή πως να είναι να ανακαλύπτεις το alter ego σου

Making National Museum of Scotland my dressing room

Χθες βράδυ, σινεμά πήγαμε τρεις: ο Νίκος, εγώ και Εκείνος. Τώρα τελευταία τον συναντώ όλο και περισσότερο, ίσως γιατί όλο και περισσότερο βλέπω πράγματα που με χαλάνε και επειδή εγώ δεν μιλάω, ζηλεύω την ικανότητα που έχει Εκείνος να βάζει ανθρώπους και καταστάσεις στην θέση τους. Καμιά φορά απορώ πώς γίνεται ένας τέτοιος άνθρωπος να είναι κρυμμένος μέσα μου. Φτάσαμε 10 λεπτά πριν την παράσταση, κόψαμε τα εισιτήρια και καθώς καθόμασταν στις θέσεις μας, άρχισα να παρατηρώ τον κόσμο.

Spot the globe

 

Τελευταία, με την έκρηξη των social networks, έχει διαδοθεί πολύ το σύστημα “από στόμα σε στόμα”: πως η γνώμη κάποιου που έχει δοκιμάσει μια υπηρεσία/προϊόν  μπορεί να βοηθήσει άλλους που ενδιαφέρονται να δουν μια παράσταση, να ακούσουν έναν δίσκο, να αγοράσουν ένα προϊόν και γιατί όχι, να επισκεφθούν μια χώρα. Έτσι σκέφτηκε προφανώς και ο  International Herald Tribune και έστησε το Globespotters, ενα blog, που όπως λένε και οι ίδιοι, “μια online πηγή πληροφορίων που οι ρεπόρτερς, οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες του ΙΗΤ μοιράζονται τιπς της τελευταίας στιγμής και προτάσεις για τις πόλεις που ζούμε και επισκεπτόμαστε“.  

Το globespotters είναι ενδιαφέρον γιατί χωρίζει την κάθε πόλη σε δύο κομμάτια. Πρώτα, το travel basics - που μπορείς να το βρεις και στα λινκς αυτού του blog - που δίνει πληροφορίες για την μετακίνηση από το αεροδρόμιο, προτάσεις για εστιατόρια, ταξί, κλήσεις από κινητά κ.ά. Η κατηγορία blog παρουσιάζει το τι παίζει σε κάθε πόλη  - μουσεία, events κ.λπ. Μπορείς να βρεις τα κλασικά, Λονδίνο, Παρίσι, μέχρι Μουμπάι και Κωνσταντινούπολη. Επίσης μπορείς να βρεις αναρτήσεις σχετικές με θέματα που σε ενδιφέρουν, όπως αρχιτεκτονική, εκθέσεις, φαγητό, shopping…  

Καλές βόλτες.

Once .

Κανονικά αυτό το ποστ θα έπρεπε να είναι στην κατηγορία “μουσικές” αλλά θέλω να το μοιραστώ με όσους περισσότερους γίνεται. Και μακάρι χθες βράδυ να είχα μαζί μου όσους περισσότερους μπορούσα για να δουν και να ακούσουν αυτή την καταπληκτική ταινία. Το once είναι από αυτά τα low budget films, που γυρίζονται μέσα σε 3 βδομάδες, με 2 φορητές κάμερες και πολύ πολύ ταλέντο. Είναι η ταινία που ξεχώρισε στο φεστιβάλ του Sundacne (βραβείο Sundance World Dramatic Audience award) και κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού.

Πρόκειται για την ιστορία ενός Ιρλανδού μουσικού και μιας Τσέχας μετανάστριας που γνωρίζονται στους δρόμους του Δουβλίνου καθώς προσπαθούν, ο καθένας με τον τρόπο του, να βγάλουν τα προς το ζην. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τους τραγουδιστές Glen Hansard - των The Frames - και Marketa Irglova που έχουν φτιάξει μια ταινία…που δεν είναι ακριβώς ταινία, είναι αφορμή να ακουστούν τα υπέροχα τραγούδια τους, που τυχαίνει να συνοδεύουν μια τρυφερή ιστορία. Δεν είναι μιουζικαλ, είναι σαν ένα μουσικό ντοκυμαντέρ μυθοπλασίας, αλλά όχι τόσο βαρύ όσο ακούγεται. Είναι απλό, συγκινητικό και τρυφερό, με απίστευτες μουσικές και το ένα τραγούδι να είναι καλύτερο από το άλλο. Η “κοπέλα” - ποτέ δεν μαθαίνουμε τα ονόματά τους - εκτός του ότι είναι απίστευτα γλυκιά, παίζει με μια αθωότητα που δεν την βλέπεις συχνά, και ναι, τραγουδάει υπέροχα. Το OST - αν και κομμάτι μελαγχολικό - είναι ότι πρέπει για τις κρύες μέρες του χειμώνα, αφού αν δεις την ταινία και ακούς την μουσική, αναπόφευκτα θα σκέφτεσαι τον γκρίζο ουρανό του Δουβλίνου. Και για του λόγου το αληθές, δυο από τα ωραιότερα κομμάτια - σκηνές της ταινίας.

When you’re mind’s made up

Falling slowly

Στη Φουκουόκα, αδέλφια μου

…ή πως να αποφασίσεις που να περάσεις τις διακοπές σου

Το περιοδικό Monocle, το δεύτερο παιδί του τρομερού Tyler Brule - το πρώτο είναι το Wallpaper* - είναι ένα είδος “εναλλακτικού” περιοδικού, αφού η ύλη του περιλαμβάνει θέματα από τον χώρο της πολιτικής, των διεθνών σχέσων, του πολιτισμού και του design. Είναι μόλις 1 έτους και ήδη τυγχάνει παγκόσμιας αναγνώρισης ως ένα έγκυρο και έγκριτο περιοδικό. Στο τελευταίο του τεύχος λοιπόν, έχει αφιέρωμας στις 20 πιο…να ζεις πόλεις, ή για να συνεννοούμαστε, world’s 20 most liveable cities. Και όπως γράφει και το site του περιοδικού για το θέμα “μήνες φιλικών, συχνά μεταμεσονύχτιων και… jetlagged συζητήσεων, είχαν σαν αποτέλεσμα τον οδηγό του Monocle στις πόλεις του κόσμου που είναι καλύτερα να ζει κάποιος. [...] Ολόκληρο το τεύχος είναι αφιερωμένο στις ανησυχίες, τις δυνάμεις, τους ανθρώπους και τις πολιτικές που κάνουν τις πόλεις μας να “δουλεύουν“. Ποιες είναι λοιπόν αυτές οι 20 πόλεις στις οποίες αν ζεις, θεωρείσαι τυχερός;

Greenpeace whale activists arrested in Japan

Σήμερα το πρωί έλαβα ένα μειλ από την Greenpeace, που με λίγα λόγια λέει τα εξής:

“Δύο ακτιβιστές της Greenpeace, που ξεσκέπασαν σκάνδαλο κατάχρησης κρέατος φάλαινας στην Ιαπωνία, συνελήφθησαν γιατί, σύμφωνα με τους “ισχυρισμούς” έκλεψαν το κρέας που παρέδωσαν στις Αρχές ως αποδεικτικά στοιχεία της έρευνάς τους. Φυσικά αυτή η κίνηση μπορεί να θεωρηθεί ως αντίποινα, μιας και φέραμε στο φως της δημιοσιότητας το σκάνδαλο με το οποίο εμπλέκονται ισχυρές δυνάμεις και πρόσωπα της ιαπωνικής κυβέρνησης, που έχουν συμφέρον από την φαλαινοθηρία.

[...] Περισσότεροι από 40 αστυνομικοί εισέβαλαν στα γραφεία και τα σπίτια των ακτιβιστών, πέρασαν 10 ώρες κατασχέτοντας κινητά τηλέφωνα, έγγραφα και υπολογιστές, παρά το γεγονός ότι είχαμε καταγράψει βήμα βήμα το πως ήρθε στα χέρια μας το παράνομο κρέας, είχαμε παραδόσει όλα τα στοιχεία στις Αρχές και είμασταν στην διαθεσιμότητά τους για οποιαδήποτε βοήθεια ήθελαν για την έρευαν. Ο Junichi και o Toru θα μπορούσαν να είχαν πάει στο τμήμα μετά από ένα απλό τηλεφώνημα. Αντ’ αυτού η κυβέρνηση έκανε δημόσιο θέαμα το κλείσιμο της Greenpeace. [...] “

Για την ιστορία, η Ιαπωνία είναι από τις λίγες χώρες - αν όχι η μόνη χώρα - που συνεχίζει το κυνήγι φαλαινών και αρνείται πεισματικά να υπογράψει τις συνθήκες υπέρ της προστασίας τους. Μάλιστα, ισχυρίζεται ότι το κάνει για επιστημονικούς λόγους. Το πρόσφατο σκάνδαλο δεν είναι το πρώτο που αποκαλύπτεται και σίγουρα όχι το τελευταίο.

Στον παραπάνω σύνδεσμο θα βρεις το γράμμα που μπορείς να υπογράψεις - επώνυμα ή ανώνυμα - και να στείλεις στην ιαπωνική κυβέρνηση, ζητώντας την αποφυλάκιση των δύο ακτιβιστών. Πιστεύω ότι είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για τους ανθρώπους που κάνουν αυτά που πολλοί από εμάς ίσως θέλουν αλλά δεν μπορούν. Θα βοηθούσε επίσης αν ο καθένας το προωθούσε σε 1-2 φίλους του.

update: Mέσα σε 36 ώρες, μαζεύτηκαν 50,000 υπογραφές για την απελευθέρωση των ακτιβιστών. Ο δικαστής διέταξε την κράτησή τους για 10 ημέρες, χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες.

Will you mary me ?

…ή πως να αφήσεις την πραγματικότητα να εισβάλει στο ιστολόγιό σου

But, what future can we have?

Έχω αποφύγει κατά καιρούς να αναφερθώ σε θέματα που απασχολούν την επικαιρότητα, απλά γιατί πιστεύω ότι τα βλέπουμε και τα άκουμε τόσο πολύ γύρω μας, έχουν συζητηθεί και αναλυθεί τόσο πολύ, που δεν έχει νόημα να ακουστεί άλλη μια γνώμη, σε άλλο ένα blog… Αυτή τη φορά όμως, θα κάνω μια εξαίρεση, γιατί πρόκειται για ένα θέμα που παίζει αρκετά τον τελευταίο καιρό, έχω, όπως όλοι μας, ακούσει και διαβάσει τα μύρια όσα και με αφορμή το θέμα στο Κ της Καθημερινής, σκέφτηκα να γράψω μερικές σκέψεις.

Ο ωραίος των Αθηνών, ΙΙ

…ή πως να εκμεταλευτείς τις 2 μέρες άδεια από τη δουλειά.

24/5

15:34 Μικρότερος είχα την εντύπωση πως όταν φεύγεις από ένα μέρος, εκείνο παύει να υπάρχει, παύει να ζει. Φανταζόμουν να αποκρύνομαι από αυτό αργά ή γρήγορα, ανάλογα το μεέσο φυγής και ξαφνικά σαν κάποιος να πάταγε το pause και όλα σταματούσαν. Λες και όλο το μέρος είχε στηθεί για ‘μένα. Τεράστια σκηνικά με μαγαζιά, πολυκατοικίες, χιλιάδες κομπάρσοι να ξεχύνονται στους δρόμους… Θυμάμαι, δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι γινόταν όταν είδα στη τηλεόραση μια απευθείας σύνδεση από Αθήνα. Το σκηνικό ήταν ακόμη εκεί, το ίδιο και οι κομπάρσοι. Συνέχιζαν να υπάρχουν και μετά τη φυγή μου! Έπρεπε να περάσουν μερικά χρόνια για να καταλάβω ότι ο κόσμος συνεχίζει να υπάρχει και χωρίς εμένα. Ναι ξέρω, τελείως κουλό, αλλά τι περιμένεις από κάποιον που στα 8 του έριξε κάτω την τηλεόραση απλά γιατί “ήθελε να μπει μέσα“;

Κόκκινη κάρτα

…ή πως ν’αφήνεις στη μέση τη δουλειά σου για να μη χάσεις την έμπνευση

[image coming soon]

Τι έχουν πάθει οι άντρες με το ποδόσφαιρο;

Είναι πολλές μέρες αυτή η ερώτηση στο μυαλό μου, αλλά σήμερα στη δουλειά, μου ήρθε η επιφοίτηση της καταγραφής της απορίας - μαμούθ. Δεν ξέρω αν το γραφείο μας εμπνέει τέτοια έξαρση αθλητικών συζητήσεων ή είναι κοινό στα περισσότερα γραφεία, πάντως εγώ νιώθω ότι παρακολουθώ -χωρις να θέλω!- το derby της Κυριακής - εκπομπή δεν είναι αυτο; Με το που μπαίνει κάποιος γνωστός μας πελάτης, από την πόρτα ακόμα αρχίζει:

“Τι πάθατε χτες ρε μαλάκα“;

Έντρομος κοιτάζω τον συνάδελφό μου, για να δω αν έγινε κάτι σοβαρό που δεν είχα μάθει ακόμα.

“Άσε ρε μαλάκα, αφού γαμιούνται“. Αποκλείοντας αυτόματα οποιαδήποτε αναφορά σε σεξουαλικές δραστηριότητες, παίρνω στροφή και καταλαβαίνω ότι μιλάνε για μπάλα.